تولد ستاره

مردمان مسیح را برنتافتند ، مسیح عروج کرد، رفت تا نور تا خدا ، به خدا شکایت برد از نامردمانی که حتی در شام آخر نقشه قتلش را کشیده بودند ، از نامردمانی که مهربانی را جلوی قدرت قربانی کردند، مردمانی که عشق را مصلوب کردند ، و خدا 600 سال با کره خاکی قهر کرد ، 600 سال انسانها به درگاهش گریه های شبانه و ناله های سحرگاهی را بردند، 600 سال طول کشید ؛ و بعد دوباره خداوند با انسانها آشتی کرد ، و کودکی متولد شد به بزرگی تمام بزرگی ها ! کودکی که بعدها با نام "امین" وصف می شد، کودکی ، که سالها بعد رحمتی برای جهانیان شد، کودک قرار بود پیام صلح و مهربانی مسیحایی را با زبانی دیگر برای انسانها بازگو کند ، کودک مامور بود تا به انسانهای فراموشکار مهربانی را بار دیگر بیاموزد ، به انسانها بگوید که هرچه برای خود می خواهی ، برای دیگری هم بخواه ، بگوید که مهربان بودن سخت نیست ؛ قلبی ساده و اندکی از خودگذشتگی می خواهد مهربان بودن. محمد(ص) متولد شد تا مسخ شدگان در جهل را دوباره انسانیت ، پاکی ، مهربانی، صلح ، خوبی بیاموزد .

نمی دانم از رنج هر روزه اش بنویسم ، یا از مهربانی بی دریغش ، از عشقش به دخترش ، از رأفت بر مردمان حتی بر بدترین دشمنانش که نه آبی از سپاهیان دریغ کرد و نه خانه ای را خراب کرد وقتی بعد از 10 سال به شهر خود بازگشت، سالها یک یک گذشتند و گذشتند ، حال در پس این سالیان گذشته ، پشت تاریخی 1400 ساله ، ما مانده ایم ، و نامی از او ، از دینش و از کتابش ، و فکر می کنم چه شاگردان بدی هستیم که باز هم در درس خوب بودن ، مهربانی و... تجدید آوردیم ! چه شاگردان بدی هستیم که نه مهربانی اش را یاد گرفتیم و نه گذشتش را . دلم می گیرد وقتی به نام بهترین  مخلوق خون انسانها ریخته می شود، دلم می گیرد وقتی با نام دین پیامبر خوبی ها در حق انسانها بدی می کنند. اندیشه را در زندان می کنند و به زنجیر می کشند، قلم را می شکنند با نام پیامبری که می فرمود " اطلبوا العلم من المهد الی الحد" ، چه بد نامردمانی هستیم !

روز تولد خوبترین ها آمده است ، ولی هنوز نه درس مهربانی را یادگرفته ایم و نه درس بزرگ بودن را ، و هنوز در کوچه پس کوچه های کوچکی هایمان ، با غرور ، خودخواهی هایمان را فریاد می کنیم . کاش امسال درس هایمان را بهتر بخوانیم که دوباره در آزمون چند روزه زندگی ، تجدید نشویم .

            ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد          دل رمیده ما را انیس و مونس شد

            نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت       به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد